Η σχέση µας µε τα παιδιά µας χτίζεται µέρα µε τη µέρα µε την καθηµερινή επαφή. Ο γονεϊκός ρόλος είναι πολύ απαιτητικός καθώς είναι ο µόνος που λειτουργεί µε βάση το 24/7 (24 ώρες την ηµέρα, 7 ηµέρες την εβδοµάδα), αλλά παράλληλα είναι και ο πιο ανταποδοτικός. Όσο επενδύουµε σε αυτόν τον ρόλο χωρίς να έχουµε την αγωνία και να πιέζουµε τα παιδιά να ανεξαρτητοποιηθούν πριν να είναι έτοιµα, τόσο τα παιδιά µας θα εξελίσσονται σε ώριµους συναισθηµατικά ενήλικες που θα αναγνωρίζουν τα συναισθήµατα τους και θα µπορούν να δώσουν την αγάπη που έχουν εισπράξει από τους δικούς τους γονείς στα πολύ ευαίσθητα παιδικά τους χρόνια.

 

Ο φαύλος κύκλος της εξουσίας και της επιβολής των ορίων, µας κάνει να χάνουµε τον έλεγχο και να µαταιωνόµαστε ως γονείς. Όσο συνεχίζουµε και στηρίζουµε αυτόν τον φαύλο κύκλο εξουσίας, τόσο θα νιώθουµε ότι χάνουµε το παιχνίδι και θα προσπαθούµε να επιβληθούµε περισσότερο! Τα παιδιά µας σε όποια ηλικία και να είναι το µόνο που έχουν ανάγκη, είναι γονείς που να µπορούν να αποκωδικοποιούν την συµπεριφορά τους και να λεκτικοποιούν τις ανάγκες τους. Τις περισσότερες φορές, η αντιδραστική συµπεριφορά που εκδηλώνουν τα παιδιά είναι ο καθρέπτης του οικογενειακού κλίµατος, καθώς συντονίζονται µε το οικογενειακό συναίσθηµα. Όταν επικρατεί ένταση στην οικογένεια εκείνα το εισπράττουν. ∆εν ξέρουν πώς να το εξωτερικεύσουν και γι’ αυτό η συµπεριφορά τους αλλάζει.

 

Αξίζει όλοι οι γονείς να αναρωτηθούμε: τι επένδυση και ποιες βάσεις βάζουμε για το μέλλον των παιδιών μας όταν τα μεγαλώνουμε με τιμωρίες, εκφοβισμό και υπέρμετρα ελεγκτική συμπεριφορά; Μπορούν να μάθουν με διαφορετικό τρόπο; Έρευνες δείχνουν ότι όταν τα παιδιά μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον υποστηρικτικό προς τις βασικές ψυχολογικές τους ανάγκες, τότε νιώθουν χαρούμενα και πιο κινητοποιημένα, με βέλτιστα κίνητρα.

 

Ένα υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον ικανοποιεί την ανάγκη του παιδιού να:

– διερευνήσει τον κόσμο γύρω του, αλλά και τον δικό του εσωτερικό κόσμο. Γνωρίζοντας τα ενδιαφέροντά του και τις αξίες του και δρώντας με άξονα αυτά, μπορεί να πετύχει τους στόχους του,

– συνδεθεί με ανθρώπους υποστηρικτικούς, ζεστούς και με ενσυναίσθηση και αργότερα αυτό να αποτυπώνεται και στις ενήλικες σχέσεις του και

– νιώθει ικανό, ότι μπορεί να τα καταφέρει και να πετύχει τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει, καθώς λαμβάνει θετική και με πληροφορία ανατροφοδότηση.

 

Ένα παιδί που μαθαίνει από νωρίς να ρυθμίζει τη συμπεριφορά του όχι από φόβο μήπως τιμωρηθεί, αλλά επειδή οι λόγοι για τους οποίους δρα με έναν συγκεκριμένο τρόπο συνδέονται με το δικό του αξιακό σύστημα, θα γίνει ένας ενήλικας που λαμβάνει αποφάσεις με βάση τα εσωτερικά του κίνητρα και μπορεί να τις υποστηρίξει.