Το σώμα μας συνεχώς μας στέλνει μηνύματα για κάθε κατάσταση που βιώνουμε. Σε μια χαρούμενη στιγμή όπου βρισκόμαστε με καλή παρέα και διασκεδάζουμε, τότε θα νιώθουμε μια ευφορία να μας κατακλύζει και θα είμαστε σε πολύ καλή διάθεση. Οι παλμοί της καρδιάς μας θα είναι φυσιολογικοί και γενικά νιώθουμε εκείνη τη στιγμή ότι έχουμε μια αρμονική συνύπαρξη με το σώμα μας.

Τι γίνεται όμως με τις φορές που δεν είμαστε καλά και νιώθουμε ότι δυσκολευόμαστε σε πολλά επίπεδα στη ζωή μας; Ακούμε τα μηνύματα που μας στέλνει τότε το σώμα μας ή το αγνοούμε επιδεικτικά; Το σώμα μας προσπαθεί να μας προειδοποιήσει με πολλούς τρόπους και στέλνοντας πολλαπλά μηνύματα πριν “παραιτηθεί” από την προσπάθεια και “καταλάβει” ότι ο μόνος τρόπος εκτόνωσης της έντασης και του άγχους που βιώνει είναι μέσω μιας σωματικής ασθένειας.

Αρχικά, τα πρώτα μηνύματα που στέλνει δηλώνοντας μας ότι κάτι αρχίζει να μην πηγαίνει καλά, είναι όταν βιώνουμε τα σωματικά συμπτώματα του άγχους. Ταχυκαρδία και αίσθημα έντονων παλμών, ζάλη, αίσθημα αστάθειας ή λιποθυμίας, δύσπνοια (δυσκολία στην αναπνοή ή αίσθημα ασφυξίας), πόνοι στο στήθος ή δυσφορία, αίσθημα πνιγμού, μουδιάσματα ή μυρμηγκιάσεις σε όλο το σώμα, ναυτία ή ανακάτεμα στο στομάχι και εφίδρωση είναι κάποια από τα σωματικά συμπτώματα που μπορεί να βιώσουμε όταν έχουμε έντονο άγχος. Τι κάνουμε τότε; Συνήθως αν δεν είναι τόσο ενοχλητικά και έντονα τα συμπτώματα, ώστε κάποιες φορές να μας οδηγήσουν και σε μια κρίση άγχους ή/και πανικού, τα αγνοούμε και συνεχίζουμε τους ρυθμούς μας σαν να μην δόθηκαν ποτέ τα μηνύματα αυτά από το σώμα μας.

Το αμέσως επόμενο μήνυμα με το οποίο το σώμα μας θα προσπαθήσει να μας επικοινωνήσει ότι κάτι δεν πάει καλά και συνεπώς πρέπει να το προσέξουμε, είναι “εγκαθιδρύοντας” κάποιο μόνιμο σύμπτωμα. Για παράδειγμα ένας μόνιμος πονοκέφαλος και γενικά μόνιμοι πόνοι για παράδειγμα στην πλάτη, στη μέση ή στον αυχένα, υποδεικνύουν έντονη κόπωση και ανάγκη να μειώσουμε τους ρυθμούς μας. Θα μπορούσε άραγε να γίνει κάτι τέτοιο; Συνήθως υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να αλλάξουμε, αρκεί να ξαναδούμε με άλλη ματιά την καθημερινότητα μας και να θέσουμε προτεραιότητες. Πέφτουμε στην παγίδα της τελειότητας και του να τα προλάβουμε όλα, ακόμα και όσα θα μπορούσαν να περιμένουν και κάπου εκεί υπερεκτιμάμε τις δυνάμεις μας και χάνουμε τον εαυτό μας. Τι θα σήμαινε άραγε για εμάς αν για μια μέρα το σπίτι έμενε ασυμμάζευτο, ετοιμάζαμε ένα φαγητό για όλη την οικογένεια (και όχι 2 ή 3 διαφορετικά) και διαθέταμε λίγη ώρα για ξεκούραση και χαλάρωση; Μήπως αυτό θα σήμαινε ότι δεν ανταποκρινόμαστε με επιτυχία στον ρόλο μας και άρα δεν είμαστε καλοί;

Ας προσπαθήσουμε μέσα στην ημέρα μας να επιτρέπουμε στον εαυτό μας ένα μικρό στοπ για να διερευνήσουμε το σώμα μας εκείνη την στιγμή. Ποια τα όρια και οι αντοχές του; Τι έχει νόημα να κάνουμε ή να μην κάνουμε σήμερα; Όσο νωρίτερα έρθουμε σε αρμονική επαφή με το σώμα μας, τόσο πιο ευέλικτοι θα γίνουμε στο μέλλον και θα “επιτρέπουμε” στον εαυτό μας και στιγμές χαλάρωσης.

Κρητικού Μαρίνα
PhDc Συμβουλευτική Ψυχολογία
MSc  Ψυχολογία Υγείας
Συστημική-Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια

Πηγή φωτογραφίας: https://www.euroclinic.gr/